Nie ma co ukrywać; zaczęło się.
Pół roku wilgotnego zimna, przeszywającego na wskroś. Mokre buty. Błoto po kolana. Blade twarze, przyklapnięte fryzury, smutne szare oponko- kurtki. Od rana do wieczora włączone światło, bo ciemność taka że na ulicy. Bez latarki, znajomego nie poznasz. Ciągłe kichanie, prychanie, zasmarkane nosy. I te rachunki za gaz...
taaak....
