Marzenia ściętej głowy

To było jedno z tych zauroczeń, które naprawdę ciężko wyrzucić z pamięci. Od dawna stacjonowały na liście " chciałabym chciała ale ni mom kasy " i tak długo wzdychałam do ekranu, aż planety ustawiły się w odpowiednim szyku, na DaWandzie ogłosili wyprzedaże, moje kruche obiekty pożądania trafiły na półkę z % , i spłynęły zaległe od kilku miesięcy wynagrodzenia. Normalnie kumulacja;D 

Razem z Ćwirami i kilkoma.....nastoma....dziesięcioma...ciuchami wymarzone filiżanki zagościły w naszych skromnych progach tydzień temu. Straszno-śmiszny, surrealistyczno-barokowy projekt Natalii Gruszeckiej z enDesign nikogo nie pozostawia obojętnym. Jednych wizja napełniania dziecięcych główek wrzątkiem psychicznie przerasta, inni z zachwytem od razu rzucają się do macania. Ja zdecydowanie zaliczam się do drugiej grupy. Uwielbiam niesamowitą delikatność materiału, to że po wzięciu filiżanki do dłoni każdy zaczyna się inaczej zachowywać- cieniutka jak papier porcelana prawie nic nie waży, więc użytkownik natychmiast się prostuje,  przyciska ręce do tułowia, chroni tą malutką główkę. Uwielbiam kontrast pomiędzy białą porcelaną a złoconym detalem. Zestawienie nowoczesnej formy ze stylizowanym uszkiem. Wielkość ( a raczej małość) naczyń. Nazwę- "Tête à tête" , adekwatną zwłaszcza w przypadku kompletu. Piękne opakowanie, dzięki któremu otwieranie paczki staje się niemal rytuałem, a zwierzaki szaleją:

 

 

Pod TYM adresem znajdziecie więcej zdjęć rozgadanych filiżanek i  innych niezwykłych projektów enDesign.

Zupełnie nie przeszkadza mi fakt że nie pijemy kawy, a herbatę żłopiemy z półlitrowych wiader;)  

Jeszcze kilka lat temu w najśmielszych marzeniach nie przeszło mi przez głowę, że będę kiedykolwiek pożądać skorup. No, ale ostatni miesiąc wyzwolił we mnie demony, szczególnie gdy uświadomiłam sobie pewną rzecz.... Jak już wspominałam, w grudniu wpłynęły wreszcie zaległe wynagrodzenia- większość jeszcze z początku 2012 roku (!!!), czyli przez rok cały jakby nie dostawałam pensji i jakby łatałam dziury w kieszeni zleceniami tak dziwnymi, że nie wiem co o nich sądzić i czy to w ogóle nadaje się do druku. Równocześnie w  tymże właśnie okresie urządziłam mieszkanie, ani razu nie spóźniłam się z ratą kredytu i tylko czasem chodziłam na głodzie, choć niedospana z powodu wspomnianych zleceń- żywicieli zawsze. Ale kurczę, udało się i fakt ten zapewnia mi niekwestionowany złoty medal w kategorii domowej kombinatoryki budżetowej. 

Uświadomiwszy to sobie stwierdziłam, że jestem tego (wszystkiego) warta i (tu wykonuję charakterystyczny ruch głową i falują mi włosy)  będę się teraz rozpieszczać. Spełniłam zatem tytułowe marzenia i upiłam  wypasiony telewizor (którego nie mam czasu oglądać), dwa sztuczne futra ( w obu wyglądam jak yeti, no comments) , kilka dresów ( w tym prawdziwe szelesty!), kilka par butów ładnych i najbrzydsze obuwie świata które podobno modeluje pośladki gdy leżę, kilkanaście sukienek których pewnie nigdy nie włożę bo ledwie przykrywają wspomniane pośladki, pół metra książek, i tak na oko 5kilo sztucznej biżuterii. Nie mogę się uspokoić! 

SKETCH UP

Nie jestem fanką wywalania bebechów na pulpit, staram się także wzorem naszych fastfoodowych braci znad oceanu unikać opowieści o własnych słabościach,  lajf is fantastik i tak dalej, ale pewnych rzeczy ukryć się po prostu nie da. Dlatego nie zaprzeczam i nigdy zaprzeczać nie będę, że jestem totalnym komputerowym debilem. Technologicznym imbecylem. Jedno-bitową amebą. W liceum plastycznym zajęcia komputerowe przewaletowałam w kiblu. Na studiach w trakcie wykładów z wektorów i polilinii nauczyłam się zaszywać przy stanowisku w ostatnim rzędzie, tuż przy ścianie, żeby nikt nie zauważył że gdy reszta grupy zapisuje model ja jeszcze walczę z otwieraniem programu. Podejmowane w trakcie próby dokształcania się poza lekcjami, czyli tak zwane korepetycje, zwykle kończyły się namawianiem ( przeze mnie) osoby nauczającej do króciutkiej wizyty w monopolowym, że niby na trzeźwo mi słabiej funkcje do głowy wchodzą. Po 3 winiaczu we własnym mniemaniu byłam już bogiem Rhino, 3D MAX czy Solid Works, niestety wiedza na tematy komputerowe ma to do siebie że ulatuje wraz z procentami.

Naprawdę, drobinki 3D przedostają się wraz z potem na powierzchnię skóry. 

Jak to się mawia- u mnie poszło w nogi. Byłam pewna że to klątwa, spisek i próba zniszczenia mnie jako projektanta. Przeżywałam techniczno- technologiczne cierpienia młodego Wertera do czasu, gdy  wpadła do mnie z wizytą zaprzyjaźniona projektantka i zapytała czy chcę zobaczyć taki fajny program, w którym robi się projekt wpół godziny. No ba! Na drżących kolanach, ale z kiełkująca nadzieją włączyłam komputer, ściągnęłam i zainstalowałam oprogramowanie (ja! sama!!!) i po piętnastominutowym szkoleniu zrobiłam pierwszy model. Po całej nocy spędzonej przed monitorem miałam gotowe pełne 3 wersje dla klientki- wraz z kolorami i wyposażeniem. 

To było objawienie. Dziękuję Ci, Zuziu.

Odkryłam (podobnie jak miliony;) program stworzony przez ludzi, dla ludzi i cały czas dla nas doskonalony. Prosty, intuicyjny, bez zbędnych bajerów, za to z  bogatą biblioteką gotowych modeli mebli, wyposażenia, roślin, tekstur i funkcjami które ułatwiają życie

Dlatego osobom które: zaczynają przygodę z projektowaniem, lecz bozia im talentu w rękach do rysunku nie dała... / albo planują remont swojego mieszkania, tylko nie maja pewności czy wszystko się zmieści i będzie wyglądać dobrze... / albo się budują i mają do zaprojektowania układ funkcjonalny, zabudowy, ogrody .../ albo uwielbiają tworzyć budynki i wnętrza, a to co oferuje Lego lub Sims im nie wystarcza;)...

Polecam program Sketch Up. Ze 100% szczerością mogę powiedzieć, że mi uratował życie zawodowe- zastępuje wszystkie skomplikowane narzędzia do modelingu, od biedy także programy cadowskie, prosty rysunek techniczno- wykonawczy też się w nim machnie. Nie ma wypasionych fotorealistycznych wizualizacji, ale do zaprezentowania idei klientowi absolutnie wystarczy. I bardzo ważna rzecz- kosztuje dosłownie ułamek tego, co wszystkie inne oprogramowania. Ideał. W internecie jest kilka przewodników i tutoriali, ale jeśli chcielibyście opanować modelowanie w Sketchu w dosłownie 4 dni i uniknąć popełnianych przez osoby początkujące błędów- zapraszam na

rozpoczynające się 9 września weekendowe warsztaty MODELOWANIA 3D DLA PROJEKTANTÓW WNĘTRZ I OGRODÓW.  

4 dni, 2 weekendy, 24h = projektowanie bez stresu. Więcej informacji TU

Na podstawie doświadczeń swoich i kursantów z poprzednich edycji  mogę śmiało powiedzieć- warto. To naprawdę wynalazek co najmniej na miarę:

starereklamy.blox

Cegłą we wnętrze

Lubię jak jest obtłuczona, niedoczyszczona, taka z historią. Uwielbiam zastosowanie w nietypowych miejscach- na stropach, jako posadzki, w kontraście do szlachetnych elementów o wysokim połysku. Najlepiej w towarzystwie neutralnych barw, choć bielona jako tło dla neonów- czemu nie? Mogłabym udawać że mnie nie rusza, ale baaaardzo bym skłamała;). Nie ma co ukrywać- gdzie cegła, tam serce moje. Uwielbiam ją oglądać, głaskać, czule do niej przemawiać i stosować w swoich projektach. No i zbierać związane z nią inspiracje- ceglany plik pęka już w szwach! Codziennie odkrywam nowe, i nowe, i nowe... Dziś poniedziałek- dzień w którym wszyscy czujemy się jakbyśmy dostali nawet nie dziurawką, tylko pustakiem- więc dla złagodzenia siły uderzenia podzielę się z Wami swoimi ulubionymi zdobyczami.

Więcej w ceglanym folderze na FB. Zapraszam!

Aleksander Kobzdej

Co za ĆWIR! Qualy design

Jest kabelek;) . A na jego końcu jeden z dowodów na to, że miłość nie wybiera. 

To będzie historia o tym, że uczucie naprawdę czyha za rogiem, czai się w trawie, buja na ( symbolicznej) gałęzi. Nie zabraknie  w niej także prawdziwej mocy. Mocy WYPRZEDAŻY.....Nie wiem jak Wy, ale ja nie potrafię obojętnie przejść obok przecenionych produktów.  I nie mówię tu o sztucznie wygenerowanych promocjach, dzięki którym produkt przed okresem wyprzedaży nagle drożeje o 100%, by w kulminacyjnym momencie łaskawie osiągnąć arcyatrakcyjną cenę wyjściową.

Ja tu mówię o słoniu wyczekiwanym przez pół roku,  kupionym za 1/5 wartości.

O płytkach 15 złotych z metra.

O drucianym porożu za 50, przecenionych o 70% butach Westwood oraz o złotych spodniach Stefanel za złotych PIĘĆ.

O, o takich wyprzedażach mówię. O tym, że trzeba być na nie gotowym zawsze i wszędzie, i nie pytać- a co to, gdzie to postawię,  kiedy ja to włożę? Tu wygrywają szaleńcy. Okazja się znajdzie, tylko odwagi potrzeba. Wspomniane spodnie ze złotej folii kupiłam z myślą o przebieranych imprezach w gronie zaufanych wyrozumiałych, a kilka dni później całkiem serio śmigałam w nich do pracy. W czarnej tiulowej spódniczce baletnicy opędzam wszystkie uroczystości i okazje, od Wigilii po wykłady. O słoniu opowiadać nie muszę, wiadomo że bez niego w ogóle nie byłoby zabawy. W okresie przedświątecznym, który jakoś się rozciągnął do końca stycznia;) w trakcie bezkrwawych polowań udało mi się ustrzelić kilka rzeczy o których a) nie sądziłam że kiedykolwiek będę ich pożądać, b) o których śniłam, ale które wcześniej były poza zasięgiem mojego portfela. O karcie nie wspominając, wiadomo- dużo lżejsza, krócej leci. Nie wszystkie ukochane sklepy przeczesałam, nie wszędzie trafiłam na właściwe rozmiary, kolory, ilości. Ale instynkt łowcy został zaspokojony.

Takim super okazjom, rzeczom pięknym choć niekoniecznie praktycznym poświęconych będzie kilka kolejnych wpisów- wszystko pod banderą UPOLOWANE. Dziś pierwsza pozycja z listy, czyli tytułowy ĆWIR. A właściwie ćwiry dwa. Kupując książki, duuuuzo książek  w pewnym bardzo dużym internetowym sklepie zaczynającym się na literkę E ( jak : Epifaniusz, Eligia lub Ewaryst) zerknęłam do pomieszczenia z przecenami, czyli na SALE. I za niecałe 30zł zostałam opiekunką ĆWIRÓW.

Nie wiem od czego zacząć. Może od początku, czyli pudełka?

Ptice zamieszkały na ścianie tuż przy wejściu, a ja wpadłam w nowy nałóg i już planuję powiększenie domowego zwierzyńca. Mam nadzieję że po  skompletowaniu wszystkich QUALY DESIGN obejmie mnie programem ochrony środowiska i sypnie trochę karmy:).

Zapraszam na pełen inspiracji majolikowy profil FB

Dom Wakacyjny- Mykonos

BLUE- Monday, Tuesday, Wednesday...

...i tak dalej. 

Matko Bosko Częstochosko, ja nie rozumie co się dzieje wokół? Ludzie rozgarnięci jak sterty śniegu, z mua włącznie, zima znów zaskoczyła drogowców, wszyscy wszędzie i ze wszystkim się nie wyrabiają, spóźnienie płodzi spóźnienie, załatwienie sprawy która w normalnych warunkach zajmuje godzinę obecnie średnio wymaga całodniowej rezerwacji. Wychodzę rano po płytki, wracam o 19.00. Syberia normalnie, tylko niedźwiedzi wyglądać.

Strasznie nie lubię nie mieć czasu na rzeczy które lubię.

Jedyne co mnie trzyma przy życiu to przeglądanie przecenionych ofert biur podróży. Takie lizanie papierka zadrukowanego tanim atramentem, ale smak można sobie wyobrazić. Na przekór panującej aurze ( żeby była pewność- ja się na to nie zgadzam. Ja polską pogodę neguję i wypieram ze świadomości) z fąfarami i pitupitami inauguruję nowy cykl na blogu - DOM WAKACYJNY. Od dziś przestaję wierzyć w rzeczywistość i staję się najgorliwszym wyznawcą kultu Boganurka. Fotografie domu w Mykonos nie zaszkodzą przy próbie osiągnięcia absolutu, a przynajmniej wystarczą do momentu gdy wreszcie przysiądę na dupsku i ściągnę...zdjęcia z aparatu. Bo sporo fajności ostatnio upolowałam, tylko nie mam czasu na szukanie tego takiego kabelka przez który gładko przepłyną na dysk...

PIN UP. Fifi Mandirac

Właścicielka prezentowanego apartamentu- Fifi Mandirac, jest maniaczką stylu vintage i lat piećdziesiątych. Dość surowe i minimalistyczne wnętrza wypełniła ulubionymi kolorami. A że lubi wszystkie...;). Pastele sąsiadują tu z natężonym karminem i żółtym, naturalne okleiny z plastikiem, a prosta jak w mordę strzelił architektura wszystko przyjmuje ze stoickim spokojem. Zielone atrium ( toż to prawdziwa dżungla!) Fifi przekornie wypełniła krwistoczerwonymi meblami, wyraźnie odcinającymi się od olbrzymich liści. Moje pierwsze wrażenie? Myslałam że Fifi wygląda mniej więcej tak: