Inna Ceglana Ściana

 

 

 

 

 

 

Fajnie gdy jest autentyczna, trochę niechlujna. Poobijana, obdrapana, nieoczyszczona. Gipsowym licówkom spod linijki mówimy gromkie NIE!!

Pożyczone od  the decorista, bug and bear, norm, bodie and fou

17....18....19........1000 cegieł do mocy

Ufffff.

Cegła to potęga-  wydobycie potęgi to mordęga. 

(OSTRZEGAM! Teraz prawdopodobnie co drugi wpis będzie zaczynał się od opisów przytrzaśniętych/ potłuczonych/ pokaleczonych części ciała i psychiki, wybaczcie, ale mam skrzywienie pod tym względem- im bardziej się umorduję, tym większa satysfakcja. Nie skrzypisz, nie żyjesz ;) 

Pisałam już chyba o tym, że ceglane elementy urzekły mnie w tej przestrzeni na wstępie i choć wielu rzeczy które wiedzieć powinnam nie wiedziałam, to tego że cegły zostaną na wierzchu byłam pewna. Delikatny niepokój czułam macając ściany ( jestem ewidentnym typem maniakalnego macacza, do muzeum i mięsnego już mnie nie wpuszczają) ponieważ  fugi wyglądały LEKKO podejrzanie, ale machnęłam ręką i zajęłam się bieżącymi trudami. 

Gdy doszło do oczyszczania starych fug, okazało się cegły trzymają się na ślinę i siłę woli. Zaprawa w 99% składała się z piasku, w 1% z dobrych chęci, można ją było w niektórych momentach wydłubywać palcem; w innych widać już było rękę innego majstra, cięęęężką rękę- betonową....najlepsze jednak były kominy, które ewidentnie natchniony budowniczy ułożył cegłą z odzysku odwrotnie, czyli osmaloną stroną do wewnątrz budynku.

Kilka dobrych dni siedziałam na drabinie z dłutem, młotkiem i waliłam jak dzięcioł. Któregoś dnia orki stwierdziłam że dłużej być tak nie może, albo skończę to dziś albo nigdy i dałam ognia, 10h na pełnej mocy. W ten oto sposób nabawiłam się zapalenia stawów i przez kolejny tydzień nie mogłam nawet podnieść chusteczki, o młotku nie wspominając. Kominy przy których osiągnęłam stan mistrza zen ostatecznie zostały obrobione płytami k-g, część zabetonowanych cegieł zmusiła mnie do okrycia tych fragmentów pod zabudową, więc trochę roboty poszło na marne.

Ale resztki cegły rewelacyjne;)

w lewym rogu widać fragment dobudowanej po podniesieniu dachu części- tu cegła jest na zaprawie betonowej, której mimo najszczerszych chęci nie udało mi się stłuc

słynny Łuk Płaczliwy

Cegła po zaimpregnowaniu (po lewej) i przed

kolor żywy, malarz nie

 

16. Tajne tajniki spoinowania

Tytułu posta niestety nie wymyśliłam sama; nazwa, niosąca dreszczyk emocji i obietnicę przygody pochodzi od filmiku z Youtube który z zapartym tchem obejrzeliśmy przed gipsowaniem. Jak zwykle stwierdziliśmy z Tatą że to nie może być tak trudne i jak zwykle bardzo się pomyliliśmy. Po 30 minutach chlapania grudkowatą breją wszędzie tylko nie po ścianie na zmianę kurwiłam i ryczałam; Tata tylko przeklinał, choć myślę że wstydził się przy mnie zapłakać i w głębi duszy  ronił wielkie jak groch łzy. Po wstępnym oswojeniu mazi przyszedł czas na taśmy które na łączeniu płyt należy zatopić w gipsie, i to dopiero był dramat.

Kilka ładnych dni zajęło nam opanowanie techniki zapewniającej ściany gładkie jak nogi J.Lo ( z takim minimalnym odrostem). Dziś mogłabym szpachlować z zamkniętymi oczami, tyłem, podczas obiadu ale przysięgam że po pierwszej próbie zastanawiałam się czy naprawdę wszyscy muszą mieć w domu ściany...

Z praktycznych informacji- do gipsowania używam masy Rigips, która jest naprawdę wdzięcznym materiałem ( w zależności od nasycenia można z niej zrobić gęstą pastę która nie będzie skapywać z sufitu, albo rozrzedzoną masę wyrównująca niewielkie rysy). Do wykończenia ścian na poddaszu używałam finiszu Cekol, ale nie polecam, można się zachetać a i tak zawsze się gdzieś wyszczerbi. Od bardzo zdolnych i doświadczonych znajomych ( pozdrawiam;) dostałam namiar na finisz Acryl PUTZ Śnieżki. Lepiej;)

Piętnaście mgnień

Czerwieni.

Po położeniu wełny przyszedł czas na ściany. I sufity. 

Stelaże pod pod płyty k-g kręcił tata, płyty kręciliśmy razem, zacierałam ja. Ubaw po pachy że tak powiem, biorąc pod uwagę że w naszym domu nie ma ani jednego kąta prostego i do czegoś musieliśmy równać. Tylko do czego? Jedyna prosta ściana niczego się nie trzymała, a już najmniej kątów, więc odpadła w przebiegach. Reszta pofalowana jak gazeta nad morzem. Na dodatek płyty okazały się tak ciężkie, że nie byliśmy we dwójkę w stanie ich montować więc dopadła nas totalna niemoc.

Wtedy do akcji wkroczyły GADŻETY.

Gadżet pierwszy- maszyna do podnoszenia płyt. Genialne urządzenie, dzięki któremu jedna osoba spokojnie da sobie radę i nic nie musi dźwigać. Znalezione przez Tatę w internecie.

maszyna toto czerwone; na ,,ramionach" kładzie się płytę, kręci  korbką i płyta podjeżdża do wymaganej wysokości, gotowa do przykręcenia

Gadżet drugi- laserowe poziomice. Skuteczne, zapewniły radochę kotu na 10min, dla mnie na cały tydzień;).Czerwone okulary rządzą, polecam każdemu- zupełnie inny świat.

Wyrysowałam (a właściwe wystrzelałam ) sobie zarysy wszystkich pomieszczeń i co? No co mogłam zrobić gdy już instalacje i odprowadzenia były zrobione, ściany zaklepane, materiał kupiony....

Zmieniłam plan mieszkania. 

Uuuuuuuwielbiam dramatyczne zwroty akcji!

buciki oczywiście pod kolor

AL the time in the world

czas na iPhone

Wpis czternasty. Koniec zabawy

Czyli czas zabrać się do roboty. W związku z tym że podjęliśmy decyzję o rezygnacji z wynajmowania ekipy (5 osób z mniejszym lub większym doświadczeniem było w stanie ogarnąć wszystkie prace) po wylewkach przyszedł ten moment, gdy trzeba było solidnie zabrać się do roboty. Ustaliliśmy harmonogram prac, rozdzieliliśmy zadania i....dupa. Członkowie ekipy, jeden po drugim, zaczęli się wykruszać. Ostatecznie zostałam samą z Tatą, a właściwie Tata ze mną ( bo mam wrażenie że na początku bliżej mi było do funkcji upierdliwej muchy niż pomocnika majstra) i od 6 miesięcy ramię w ramię, dzień w dzień  maszerujemy na górę czynić dzieło swoje. 

Dzieło zaczęliśmy od pracy której nigdy, najgorszemu wrogowi, w żadnej sytuacji bym nie życzyła, czyli od ocieplenia budynku. Na poprzednich zdjęciach widać było że całe piętro i poddasze to pudełko, wydmuszka- żadnej izolacji, część ścian zrobiona ze zbutwiałych desek, dach- dziurawa ( o czym mieliśmy przekonać się wkrótce) blacha. Po położeniu prowizorycznej podłogi z płyt OSB,  uzbrojeni w bogatą wiedzę teoretyczną i znikomą praktyczną rozpoczęliśmy misję ,,nie śmiga ( wiatr po mych nerach) " .

Pierwsza warstwa- specjalna izolacyjna mata- poszło. Ręce polały jak diabli, ale nie było źle.

Później folia i styropian, lajcik.

Wełna- cóż....rozkosz masochisty. Kaleczy dłonie, wżera się w skórę, sypie się do oczu, zatyka nos i zatoki, pyli, uczula, śni się po nocy. Na poddaszu dwa tygodnie zajęło nam upychanie tego świństwa, które na skosach absolutnie trzymać się nie chciało, kolejnych kilkanaście ( -dziesiąt) dni zajęło nam ocieplenie piętra.

Początkowo miałam wrażenie że każdego dnia moje ciało coraz gorzej reaguje na ostre drobinki- miałam koszmarny kaszel , zapchany nos, zapalenie spojówek, wysypkę, poorane do mięsa dłonie ( mimo że pracowaliśmy w maskach, rękawicach, owinięci ubraniami od czubka głowy po koniuszki stóp). U Taty było chyba jeszcze gorzej, wyglądał jak cień człowieka. Mniej więcej w połowie pracy, czyli po skończeniu poddasza, zaczęłam czuć się lepiej. Były dni gdy cięłam wełnę bez rękawic, czasem pogmerałam sobie taką ręką w oku i nic się nie działo. Na koniec obydwoje pracowaliśmy bez masek, miałam wrażenie że wchłonęłam w siebie całą moc wełny szklanej, mogłabym wystąpić jako Dziewanka Szklanka  w kolejnej części X-mena. 

Praca szła nam dość sprawnie, niestety w pewnym momencie musieliśmy zrobić sobie dłuższy urlop- ja miałam od groma pracy, Tacie też coś wypadło, kilka tygodni remont stał w miejscu i to nas uratowało. Ocieplaliśmy poddasze w trakcie największych mrozów, na piętro zeszliśmy gdy zima nieco odpuściła. Przed wspomnianą przerwą założyliśmy maty i folie, na wełnę nie starczyło czasu - na nasze wielkie, wielkie szczęście. Podczas roztopów okazało się że dach nad moją częścią jest dziurawy jak sito (blacharz który go zakładał powinien dostać TAKIEGO klapsa).Gdyby było założone ocieplenie, mnóstwo pracy, materiału i czasu poszłoby wiadomo gdzie. Czekanie na dekarza trwało kolejnych kilka tygodni, łatanie też się przeciągnęło, więc gdy wróciliśmy na rusztowanie była już wiosna.