24. Oooooooooo....kap

Kap, kap, kap....pociekły łzy po rozedrganej brodzie, gdy usłyszałam ile kosztuje cudeńko które widziałabym na wyspą kuchenną. Model Brigitte z frywolną falbanką wygląda niczym babcine galoty, a kosztuje tyle co tkane ręcznie jedwabne dessous Marii Antoniny.

Polecam do obejrzenia, zainspirowania się i westchnienia - okapy ELICA . Piękne projekty, praktyczne rozwiązania ( okapy chowane w blatach lub montowane na zasadzie teleskopu w suficie- całkowicie niewidoczne, wyjeżdżają sterowane pilotem). Ceny z kosmosu , 10.000zl to średnia- ja najwyraźniej upodobałam sobie jakiś model dla biedaków :)

W ten oto sposób życie zadecydowało za mnie i zostałam bez okapu. Przez chwilę zastanawiałam się nawet czy w ogóle potrzebuję tego urządzenia- o moich wyczynach kuchennych krążą miejskie legendy, przy czym żadna nie kończy się dobrze. Podejrzewam zatem że wyspę kuchenną będę wykorzystywać w celach zupełnie niekulinarnych... 

Dla dobra pomieszczenia i usprawnienia wentylacji zapadła jednak decyzja, by okap był. Po szoku cenowym z Elicą postanowiłam skupić się na bardziej ekonomicznych propozycjach rynkowych, które wyglądały....marnie. Bardzo marnie. Właściwie oprócz kilku stalowych tub zakończonych szklaną półką jarzącą się na niebiesko- poniżej 2 tys nie znalazłam nic co nie wywoływałoby zgrzytu zębów.Na dodatek wszystkie były tak fatalnej jakości, że nie wiem czy nie rozpadłyby się po pierwszym uruchomieniu. Okapów ściennych jest całe mnóstwo, do wyboru do koloru, poniżej tysiąca można znaleźć naprawdę genialne egzemplarze- a wyspowych 5 na krzyż i wszystkie brzydkie. Postanowiliśmy zatem z Tatą wykonać okap metodą  chałupniczą. 

Znalazłam bardzo fajny wkład do obudowy ( okap szafkowy) świetnej firmy TEKA po promocyjnej cenie- za model Barcelona zapłaciliśmy niewiele ponad 300zl. W związku z symbolicznym podziałem przestrzeni przez wyspę, zaprojektowałam obniżenie sufitu nad nią w identycznych wymiarach- konstrukcja z płyty MDF ukrywa przewody i oświetlenie. Sam okap zostanie umieszczony w prościutkim kubiku tuz nad płytą. Całość będzie pomalowana na biało, by jak najmniej rzucać się w oczy- ale sam kubik potraktuję farbą magnetyczną.

Obiecanki o przyczepianiu do niego przepisów byłyby dużym nadużyciem , ale fotki z wakacji i telefony do restauracji- czemu nie...

 

  

23 schody do....

...może nie do nieba, ale prawie.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Stare drzwi zamiast podestu. Kusi mnie by zamknąć je w szklanej szkatule i pozostawić w tym miejscu

Klatka schodowa to jeden z niewielu autentycznych elementów które zachowały się w naszym domu. Jest w tragicznym stanie więc początkowo mimo wielkiego sentymentu nie braliśmy pod uwagę jej renowacji. Podesty są zrobione ze słomy i zaprawy, drewno w wielu miejscach do wymiany, stopnie się bujają, w dolnym trakcie nie ma balustrady i tralek, poręcz huśta się jak mleczaki pięciolatka. Wizja restaurowania takiej ruiny przerastała naszą wyobraźnię

Po badaniach terenowych okazało się że naprawa schodów przy zachowaniu ekonomicznych środków ostrożności  może wynieść mniej niż nowa konstrukcja, co wywołuje w mnie na zmianę spazmy radości i gęsią skórkę. Ale jednak więcej spazmów;) 

Pomysłów na renowację jak zwykle mam kilka, oczywiście chciałabym zostawić wszystko co jeszcze jest do uratowania. Obecnie ;) planuję przemalować całą klatkę- ściany, poręcze, tralki na złamaną matową biel, do wysokości 140cm zrobić lamperię bielą błyszczącą. Podłoga i stopnie byłyby grafitowe- tworzyłyby rodzaj dywanu/ bieżnika. Do tego czerwone drzwi do mieszkania i moja ulubiona tapeta Cole&Son na  jednej ze ścian. 

Trochę martwił mnie brak balustrady w dolnym biegu- o ile całość schodów zachowała się w dość niezłym stanie, to z tym elementem ewidentnie coś było nie tak...Dość długo się nad tym faktem zastanawiałam, aż Tata przyznał się że w dziwnym i niezrozumiałym geście zniszczenia tuż po wprowadzeniu (czyli jakieś 20 lat temu) odrąbał poręcz i ją spalił.Hm.....

turkusowy urlop

To nie jest tak, że mi się nudzi- wręcz odwrotnie, czasem mam wrażenie że nawet gdyby doba miała 100h to i tak nie zdążyłabym zrobić wszystkiego na co mam ochotę. Problem polega na tym, że- jak to stwierdził mój kolega- mam zespół niespokojnych rąk. Mówił tez coś o owsikach, ale nie wiem szczerze mówiąc jak się do tego ustosunkować....;) 

W każdym razie-  cały czas muszę coś robić,  kombinować-  tworzyć i widzieć efekty.

Ostatnio mieliśmy kolejne przestoje na budowie i po dwóch dniach zaczęło mnie nosić, posprzątałam wszystko co się da, rozpoczęłam kolejnych 5 książek i dopiero gdy dorwałam się do butów które od roku czekały na przeróbkę- trochę odpuściło. 

Wielkiego związku z  remontem to nie ma, ale jakiś, baaaardzo pośredni....będę chodzić w tych butach po nowej podłodze.O! 

buty od dwóch lat leżały w szafie i broniłam się przed nimi bo miały frędzle- grzywka na stopach....eeee

Obcięłam zatem grzywy....

wyciągnęłam arsenał....

i zaczęłam przymierzanie koralików

wygrał zestaw grecki- w imię solidarności z największymi leniami na świecie.
I fetą, oczywiście

start!

3h i dwa OKROPNE seriale później

 

Fetysz. Subway tiles

W pierwotnym założeniu łazienka miała być:

1) Z  białych, matowych , dużych ( czyt.- łatwych do ułożenia, bo układać będę własnoręcznie) płyt

2) Do tego trochę olejowanego drewna, sufit w  amarantowym różu, neonowe dodatki. 

3) Efekt- nowoczesny, maksymalnie prosty. Główne założenie- płytki nie mogą kosztować więcej niż 100zl/ m.kw.

Gdy po miesiącach researchu wybrałam glazurę spełniającą wszystkie z powyższych wymagań, stwierdziłam że raz się żyje i skoro od dawna marzy mi się wykorzystanie tzw. metro tiles ( a żaden z Szanownych Klientów nie palił się do tego pomysłu) - to ryzyk fizyk, zrobię je u siebie. Urzekły mnie zakurzonym wdziękiem buduarów i salonów kąpielowych rodem ze starego kina, bądź też stacji PKP  albo ściany w mięsnym- bo i tak czasem się kojarzą....

Tym samym natychmiast zostały obalone wszystkie założenia, ponieważ płytki w tym stylu dają zupełnie odwrotny efekt ( ewidentne retro), są  koszmarnie drogie a ułożyć je......uuuuu. Już szykuję wiązanki, bukiety wręcz  soczystych przekleństw. Wreszcie będę mieć niepowtarzalną okazję by wykorzystać wszystkie umiejętności zdobyte/ zasłyszane gdy płochym dziewczęciem  byłam i malowałam freski na budowie prowadzonej przez górali.

Ale ale, wracając do tematu- metro tiles, zwane też czasami subway tiles to nic innego jak ceramiczne okładziny używane na stacjach podziemnej kolejki na całym świecie (wszędzie, tylko nie u nas rzecz jasna).
To typowy przykład nobilitacji rzeczy zupełnie pospolitej. Kiedyś płytki o tym formacie były najtańszym produktem na rynku, dziś rzadko kiedy można znaleźć je za kwotę nie przyprawiającą o ból głowy.

 

 

 

 Klasykiem nad klasykami jest płytka całkowicie płaska, cieniutka, z powierzchnią naturalnie zniekształconą przez proces odlewu i wypalania.

Druga w kolei jest płytka o fazowanych ( ściętych) krawędziach , przypominająca nieco piecowe kafle.

połączenie metro i subway tiles oraz nowoczesnej mozaiki

Najbardziej współczesnym potraktowaniem tematu są płytki  Pun firmy ASCOT-  mają przeskalowane rozmiary, zaokrąglone krawędzie,  można także dokupić zabawne dekory z łazienkowymi wskazówkami odnośnie higieny;). Cenowo nie wyglądają najgorzej, najlepiej też nie- ok. 200zl/ m.

 

 

 

Wybrałam ulubioną metodę wyboru TEJ płytki, czyli macanie. Na początku ze względu na napisy  napaliłam się właśnie na Pun, ale każdym macaniem mój entuzjazm jakby słabł. Macałam i macałam aż trafiłam na Cevica Ceramica- czy też, jak zwykle, one trafiły na mnie, gdy macałam coś zupełnie innego, mianowicie baterie prysznicowe. 

  

 Są.  Nie duże, nie nowoczesne  ale białe i za stówkę z groszami- bo taką cenę udało mi się wynegocjować ze 180zl/m .

Nie kusi mnie słodkie retro, więc połączę je z grafitowymi ścianami i garażowym oświetleniem. Mówiąc krótko- klimat jak z dworcowego kibla. 

Like it:)

PS. W Castoramie ostatnio rzucili swieży towar- bardzo fajne płytki o nieco większym formacie, ale w genialnych kolorach. Takie wybarwienie ,,cegiełek" do tej pory oferowały tylko ekskluzywne firmy typu Villeroy& Boch, a ich ceny zaczynały sie od 300zl.

Teraz można kupić takie cuda za niecałe 60 zl/ m.kw

Mokra strona bajki

Wspominałam już kiedyś o tym, że nasza dzielnica jest jedyna, niepowtarzalna i  nigdy nie pozwala się nudzić? . Rwąca rzeka pod domem? Proszzzzz........

 prawie- wieloryb...

powabne glony...

sporty wodne....

i rusałka

 

No to CHLUP! 

PS. Serdecznie przepraszamy Pana, który spadł z parkanu w wodę po kolana a my z mamą nie mogłyśmy przestać się  śmiać. Jest nam wstyd, że bawią nas tak PŁYTKIE rzeczy.

Wielka Heca Bojlerfingera

... Czyli w szaleństwie jest metoda. Po ekspresowych zmianach w układzie mieszkania wszystko było git malina, tylko zapomniałam o dostępie do bojlera, taki pikuś. Miałam do wyboru :

1) zrezygnować z jednej z trzech  szafek kuchennych( w pozostałych natrykowałam lodówki, zmywarki, pralki itp).O tym że do kuchni nie wchodzę zbyt często wiedzą wszyscy, ale JAKIEŚ szafki jednak by się przydały...

2) zrezygnować z wymiennika ciepła.

Hm....

Wyzuci z jakichkolwiek pomysłów  pojechaliśmy  z Tatą na zwiady, wyczaić ww wymienniki .W internecie wyglądały na ciut mniejsze., tak mniej wiecej 90%. Okazały się  PRZEOGROMNIASTE. Stwierdziliśmy że nie ma co  dumać, trzeba zrobić przymiarkę.Wróciliśmy zatem do domu i nastąpiła akcja :

 MAKIETOWANIE BOJLERA

 ( Cenna wskazówka: doskonałym materiałem do makietowania bojlera o pojemności 140 litrów jest belka wełny Isover. Ma taką samą średnicę i długość, przy czym waży jakiś milion kilogramów mniej)

Makietowanie wykazało, że urządzenie ni  wuja nie zmieści się w planowanym miejscu. Na stojąco, leżąco, w poprzek- nie było szans. Naszarpaliśmy się , wkurzyliśmy i załamani cisnęliśmy  wełnę kilka metrów dalej.

Przez przypadek ( a może nie? ) belka poturlała się kawałeczek i wskoczyła we wnękę która idealnie pasowała pod wymiennik. Poza kuchnią- więc wszystkie szafki zostałyby oszczędzone, w niewykorzystanej luce pod oknem, z bezproblemowym dostępem w każdej chwili.

Tak oto kolejny raz potwierdziła się zasada, że plan to nie wszystko- trzeba czasem poddać się głupkowatej sferze natury i liczyć na  farta!