Z niepisaniem jest jak z za małymi stringami. Niby da się wytrzymać, ale w pewnym momencie masz wrażenie, że za chwilę albo pękną ci gacie, albo przetnie cię na pół.
Dziś będzie o tym jak: prawie zostałam na zawsze na cmentarzu, prawie zjadłam księżyc, prawie się opaliłam i prawie zostałam bananem. Czyli co robiłam, jak mnie tu nie było.
Nie usiedziałam zbyt długo spokojnie. Co prawda do tego remontu zostałam zmuszona - nawet nie podstępem, tylko z przydziału (bo to dom rodziców), a po drodze ok. 40 razy chciałam popełnić seppuku, ale koniec końców wyszło bardziej niż fajnie.
Broniłam się rękami, nogami i czym tam jeszcze można się bronić (kilka części ciała przychodzi mi na myśl), ale nadejszla wiekopomna chwila, gdy dalsze udawanie że mój mały świat kończy się na